سلام بر تو ای پیامبر خدا، سلام من و دخترت که اکنون در کنار تو آمده و به سرعت به تو پیوسته.

ای رسول خدا، بر مرگ دخت برگزیده ی تو شکیبایی ام اندک شد و طاقت و توانم از دست رفت،

ولی مرا که غم بزرگ جدایی تو را دیده ام و رنج مصیبت تو را کشیده ام جای شکیبایی است؛

زیرا من با دست خود تو را در بستر قبر خواباندم و سرت بر سینه ی من بود که جان به جان آفرین تسلیم کردی؛

 پس ما از خداییم و به خدا بازمی گردیم.

آن امانت (که نزد من سپرده بودی) بازگردانده شد و آن روح گروگان در بدن گرفته شد.

اما از این پس اندوه من همیشگی است و شبم با بیداری می گذرد

 تا زمانی که خداوند همان جایگاه را که تو در آن اقامت کرده ای برای من برگزیند.

به زودی دخترت تو را خبر می دهد که چگونه امتت جمع شدند و بر او ستم کردند.

در پرسیدن از او اصرار بورز و خبر حال ما را از او بخواه؛

 این در حالی بود که از مرگ تو زمان چندانی نگذشته بود و تو از یاد ها نرفته بودی.

 سلام بر شما باد! سلام کسی که وداع می کند، نه سلام کسی که رنجیده و دلتنگ است.

اگر از کنار تو بروم نه به سبب ملالت است و اگر بمانم نه به خاطر بدگمانی به وعده ای است که خداوند به صابران داده.

"نهج البلاغه ؛ خطبه 202"

« برگرفته از وبلاگ دوست عزیزم فاطمه طهماسبی www.iaghin.blogfa.com »